Keep moving

Text as a retrospective on the solo-exhibition ‘Pilot’ of Ricardo van Eyck at P/////AKT, Amsterdam, 2019 Keep moving A random scroll through Ricardo van Eyk’s Instagram account (@ricardovaneyk). OK, let’s go: There are stickers on objects, stickers on other stickers, a derelict half-demolished concrete street ping-pong table, a folded-out cardboard box used as temporary furnishing for a garden bench, a gate in front of a gate, a recently painted gate behind which an afterimage of dry bits of paint can be seen on the underlying information board, shabby graffiti, a recycling print on a white skip bag, unintentionally decorative public works on a wall, a Mercedes sign that rhymes with two ventilators, posters on graffiti, graffiti on a poster, mirrors with warped reflections, an intentionally illegible tag, an exotic yet almost entirely illegible print on a fly curtain, a chair repaired with another chair, a welcome mat draped over a pole, a poster blurred by the sun, a disused decorative dolphin used for storing cleaning equipment, paper on a drain that reveals an imprint of that drain, a forgotten glove on the point of a gate, birthday decorations on graffiti, a broken JCDecaux billboard encased with red and white barricade tape indicating that it is out-of-order, a poster of a lonely mouth above a random door, floor racks folded into pyramids, a seemingly disproportionate abundance of stacked shelves in various colours, a large piece of cardboard on the floor forming an abstract drawing, more mirrors, more chairs, symmetrical trails in the snow as evidence of engine activity, decrepit neon letters, stickers on a protective case in front of an...

5 perspectieven

Mickey Yang & Katrein Breukers – Amazigh – De Fabriek Eindhoven – 20/12/19 tot 05/01/20 Vijf perspectieven Door Frank Koolen  Verwachtingen, misinterpretatie, verwarring. De wificode ‘Amazigh88888888’ in een hostel in Marokko die een verkeerde spelling leek van het woord ‘Amazing’ maar die bleek te verwijzen naar de naam voor de oorspronkelijke bewoners van Marokko, de Berbers of Amazigh als startpunt voor een gezamenlijke werkperiode bol van associaties en ontdekking. Vijf figuranten zijn gevraagd vanuit hun perspectief op deze bijzondere samenwerking te reflecteren.  Tentoonstellingsruimte:Ik ben een tentoonstellingsruimte en ik was ooit de fabriekshal van een boekbinderij, maar ik kan heus wel overweg met computers. Ook ik moet met mijn tijd mee, voor je het weet voldoe je niet meer aan de norm en word je gesloopt om plaats te maken voor iets multifunctioneels en duurzaams. Iets multifunctioneels en duurzaams dat na 20 jaar weer gesloopt wordt voor iets nog moderners, nog multifunctionelers nog duurzamers. Dat gaat mij niet gebeuren. Ik ben van plan te blijven. Zonder mij bestond deze plek niet. Om dat te onderstrepen heeft men me gevraagd iets over de samenwerking tussen Mickey Yang en Katrein Breukers te vertellen. Dat doe ik graag. Laat ik met het einde beginnen. Met de laatste zin van de tekst over de samenwerking tussen Mickey Yang en Katrein Breukers op de website van De Fabriek: ‘We verwachten dat de samenwerking een dynamische vormentaal oplevert’, Als je dat in Google translate naar het Arabisch vertaald, lees je: نتوقع أن يقدم التعاون لغة رسمية ديناميكية Als je dat vervolgens weer terugvertaald naar het Nederlands staat er opeens: ‘We verwachten dat samenwerking een dynamische, officiële taal...

This crown is for ever

This crown is for ever It was after noon when we reached the shore of the most distant island of the Northern Archipelago. It had been a hostile journey but through hard and collaborative work we were able to keep our ramshackle raft afloat. Unfortunately we had lost two of the brave men from the Daveen Rada Tribe. A sudden thrust of a gigantic wave flung the wooden cabinet they had tied themselves to overboard like it was a Silverman’s matchbox. The men disappeared into the foaming black sea giving them no chance to save themselves. In despair we clung to our ropes endlessly praying for rescue or a quick death when we noticed the sea calming down. The wind quieted, the air got warmer and the water smoothed. We were still alive but soaked, sad, and sick to our bones but when the bright orange sun rose, fortune started smiling upon us. Most of the wooden boxes with samples, tools and supplies were miraculously unharmed, the bronze bird was still tied to the spar and best of all: there was a glimpse of land on the horizon. Apart from Dr. Noland and me, we were now left with only three helpers of which one, a slender female named Ha’dake, was unfit to carry any load. Although being offered to us as a guide she had not yet said a word. She even had cried soundlessly while the demon waves crashed our raft and death seemed nearer than ever. There, on that strange and silent grey beach, at the foot of this jungle-covered mountain she suddenly opened her mouth...

On the work of Benjamin Köder

Hello, nice to meet you. Did you have a good trip getting here? Maybe it rained and you are soaking wet. Maybe you came by bike. Maybe you thought off almost nothing on your way here. Maybe you are wearing black shoes. Maybe you ate spaghetti. Well, great you are here, and now we are having this personal moment anyway, why not talk about the work of Benjamin Köder? Don’t worry I’ll do most of the talking and it won’t take that long. On the work of Benjamin Köder There he is collecting his images. We see an accidental glimpse of a naked girl seen through a partly uncovered window, a reflection in a puddle, a particular survey of a map of a randomly opened atlas. He strolls along taking excerpts from his everyday environment deconstructing and rearranging them to create a new state of being. A new order of things. New associations creating new memories. New memories which create new associations. Then Benjamin draws and paints. There he goes with his pencils and brushes. Using a wide range of hesitant but determined and razor sharp soft gestures he surprises us with things we already seem to know. Creating paradoxical stills ping-ponging from abstraction to figuration and back again. Very concentrated modules as vehicles for new discoveries. What do you think? Time for an appropriate anecdote! I once met some man in a forest. It was in autumn and both of us were on our own. When I passed him he asked me whether I knew the route to some nearby village. I explained him how to get there...

Beste afstuderende kunstenaar

Beste afstuderende kunstenaar, De gevolgen van het recente kunstbeleid worden steeds duidelijker. Dat is natuurlijk geen nieuws. Kunstenaarsinitiatieven stoppen er mee, tijdschriften verdwijnen en er is veel minder ondersteuning voor nieuwe kunstenaars. Vooral jouw situatie houdt mij bezig. Ik geef wekelijks les en vroeg me op een bepaald moment af hoe jij met dit tamelijk negatieve vooruitzicht omgaat. Via een kleine enquête onder 40 derde- en vierdejaars studenten Fine Art van de HKU heb ik geprobeerd een beeld te krijgen van jouw verwachtingen. Het viel me niet tegen, al denk je voor 62% dat pas afgestudeerden het tien jaar geleden makkelijker hadden. Je hebt voor 41% zin in een leven na de academie en maakt je slechts voor 18% zorgen. 94%(!) is al praktisch bezig met alternatieve strategieën voor na de academie of denkt er over na. Of dat betekent dat je slechts voor 6% vertrouwen hebt in je eigen kunstenaarschap valt hier niet uit te herleiden. De enige echte uitschieter in de resultaten is dat ongeveer tweederde van jou de kunstwereld soms tot vaak intimiderend vindt. Dit laatste feit raakte me eigenlijk het meest. Je doet alles goed: je ziet dat er dingen veranderd zijn, speelt daar op in door alternatieve strategieën te bedenken en hebt er zin in, maar tegelijkertijd doemt de kunstwereld als een muur voor je op. Ik kan je natuurlijk verzoeken je daar minder druk om te maken, maar of dat werkt is de vraag. Zou het ook niet goed zijn als er vanuit de kunstpraktijk iets zou veranderen? Een reëler beeld van het kunstenaarschap zou daar volgens mij al bij kunnen helpen. Kunstenaars...